Ένα από τα κλισέ της εποχής έχει να κάνει με την έλλειψη της επαναστατικότητας των Ελλήνων. Πολλοί αρθρογράφοι και σχολιαστές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter, κλπ) θεωρούν ότι ο Ελληνικός λαός είναι ένα κοπάδι προβάτων που δεν αντιδρά σε τίποτα. Έτσι, ενώ διάφοροι ονειρεύονται νέα 21, νέα ΟΧΙ και νέα Πολυτεχνεία, ανάλογα με την
Δεν πάθαμε και τίποτα… Πριν από μερικούς μήνες συντόνιζα μια συζήτηση σχετική με το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού (bullying). Οι ομιλητές επεκτάθηκαν, όπως ήταν φυσικό, σε γενικότερα θέματα που αφορούν στη βία και κυρίως στην ενδοοικογενειακή. Όταν συντονίζω μια συζήτηση συνηθίζω να κοιτώ το κοινό και τις αντιδράσεις του σε αυτά που ακούνε. Στη συγκεκριμένη
Ήταν τέλη της δεκαετίας του 90. Σπούδαζα στη Θεσσαλονίκη. Ένα από τα πιο φιλόξενα σπίτια φίλων ήταν αυτό του Πάνου. Πηγαίναμε αρκετά μεσημέρια να πούμε διάφορα και με την κρυφή ελπίδα ότι η μητέρα του είχε στείλει εκείνο το καταστροφικό για τη διακριτικότητά μας ως φιλοξενούμενοι ραβανί που έφτιαχνε. Τον τελευταίο καιρό είχε μονίμως την
Στείρα η ανάσα μου αν δε γεννά ιδρώτα στο στέρνο, στις ρωγμές σου. Νεκροί οι δαίμονες αν δε χορεύουν στο ρυθμό της συστολής στον παλμό της έξαψης. Και αν κάτι φοβάμαι είναι αυτή η γύμνια η ύπουλα πυρωμένη από τη σπίθα της απουσίας από το λάδι της προσμονής που αλλοιώνει στο αντικαθρέφτισμα το είδωλο του
Συζητώντας πριν αρκετά χρόνια με έναν συμφοιτητή μου περί ανέμων και υδάτων (είμαι καλός σε αυτήν την κουβέντα, γιατί μεγάλωσα στην Πύλη Τρικάλων που έχει και από τα δυο…) μου είπε ότι ο ύπνος είναι απλώς χαμένος χρόνος. Τον κοίταξα παράξενα, καθώς γνωρίζω ότι η λειτουργικότητά μου πέφτει στο μισό αν δε συμπληρώσω τουλάχιστον ένα
Είπες θ’ ανέβω και ας μη μπορώ. Τον πόνο μου που λες θα τον δικάσω. Κι’ όταν στην κορυφή του φτάσω θα σε κοιτώ πιο χαμηλά και από εδώ. Τι κι αν χαθήκαν Θεοί και πάθη. Η ανηφόρα είναι ο δρόμος ο μεγάλος. Συρτός, ηπειρώτικος, νησιώτικος και μπάλος τρελά ταιριάσματα στης κορυφής τα βάθη. Άμα
Ο Γιώργος και η Μαρία βρίσκονταν σε κεντρικό δρόμο της πόλης και κοιτούσαν βιτρίνες. Ο κόσμος ήταν αρκετός, καθώς ο ήλιος σε ξεσήκωνε εύκολα από το σπίτι σου. Η διάθεση και των δύο ήταν καλή και η συζήτηση μεταξύ τους χαλαρή. Ξαφνικά ο Γιώργος ένιωσε κάτι σαν αδιαθεσία. Στην αρχή δεν έδωσε πολύ σημασία. Όσο
Είναι πολλά χρόνια που τον γνωρίζουμε. Τάκης, εκ του Δημήτρης φυσικά. Εμείς τον λέγαμε «Τακούλη». Αδύνατος, ήσυχος, ευγενικός κύρια όμως ντροπαλός. Στο σχολείο καλός ήταν. Τυπικός, παρά φιλόδοξος. Στα παιχνίδια τον θυμάμαι σαν ένα συμπλήρωμα αριθμητικό. Α ναι! Στο τέρμα τον εβάζαμε. Με τα κορίτσια…ποια κορίτσια. Ινδιάνο τον έλεγε ο Μανώλης. Κοκκίνιζε εύκολα ο καημένος
Δεν ήταν αγαπημένη μου τα λόγια, που χώρισαν τους δρόμους μας. Τα λόγια άλλωστε είναι σαν τις μνήμες μας μένουν όσες αγαπήσαμε. Δεν ήταν ούτε η «στάση της ζωής». Δεν ξέρω αν έχω βρει ένα δρόμο ώστε να κατεβαίνω και στις στάσεις του. Μη με παρεξηγείς, το ίδιο πιστεύω και για σένα. Αλλά δεν ήταν