Ο Γιώργος και η Μαρία βρίσκονταν σε κεντρικό δρόμο της πόλης και κοιτούσαν βιτρίνες. Ο κόσμος ήταν αρκετός, καθώς ο ήλιος σε ξεσήκωνε εύκολα από το σπίτι σου. Η διάθεση και των δύο ήταν καλή και η συζήτηση μεταξύ τους χαλαρή. Ξαφνικά ο Γιώργος ένιωσε κάτι σαν αδιαθεσία. Στην αρχή δεν έδωσε πολύ σημασία. Όσο
Είναι πολλά χρόνια που τον γνωρίζουμε. Τάκης, εκ του Δημήτρης φυσικά. Εμείς τον λέγαμε «Τακούλη». Αδύνατος, ήσυχος, ευγενικός κύρια όμως ντροπαλός. Στο σχολείο καλός ήταν. Τυπικός, παρά φιλόδοξος. Στα παιχνίδια τον θυμάμαι σαν ένα συμπλήρωμα αριθμητικό. Α ναι! Στο τέρμα τον εβάζαμε. Με τα κορίτσια…ποια κορίτσια. Ινδιάνο τον έλεγε ο Μανώλης. Κοκκίνιζε εύκολα ο καημένος
Δεν ήταν αγαπημένη μου τα λόγια, που χώρισαν τους δρόμους μας. Τα λόγια άλλωστε είναι σαν τις μνήμες μας μένουν όσες αγαπήσαμε. Δεν ήταν ούτε η «στάση της ζωής». Δεν ξέρω αν έχω βρει ένα δρόμο ώστε να κατεβαίνω και στις στάσεις του. Μη με παρεξηγείς, το ίδιο πιστεύω και για σένα. Αλλά δεν ήταν
«Είναι η σιωπή χρυσός» Αξίωμα της ύπαρξης Στάση της ζωής. Και σε θυμάμαι να ακούς τα λόγια τους να γελάς με τις διαμάχες μα να σιωπάς… Με ύφος που κρύβει εκείνο, που οι άλλοι δε γνωρίζουν. Μια αποκάλυψη, μια αλήθεια τόσο καθαρή, σπουδαία, δυνατή, που τα σύνορά μας είναι μικρά να την αντέξουν. Και κοιτώντας
Πήγαινα συχνά στο σπίτι του παραδοσιακό, όπως και ο ίδιος. Γραφείο ξύλινο με χτυπημένο τζάμι. Στοίβες βιβλία, πολλά βιβλία Μου μιλούσε για αυτά σαν παιδιά του. Οι ιστορίες, τα πάθη, οι ποιητές. Δεν ήθελε πολλά να κάνει παρά να μελετά. Ποτέ του δεν ταξίδευε. Το τρένο της ζωής του κυλούσε στις ράγες που σχημάτιζαν τα